سلام دوست من وقت بخیر

معرفی انواع صفحه نمایش تلویزیون

معرفی انواع صفحه نمایش تلویزیون

>


مگر صفحه تلویزیون هم دارای تکنولوژی‌های مختلفی است؟ باید در پاسخ به طور قاطع و محکم گفت بله. شاید در گذشته فناوری‌های صفحه تلویزیون به دو مورد محدود می‌شد؛ اما امروزه چندین نوع مختلف داریم که در ساختار صفحه پنل ها به کار می‌رود. هرکدام دارای مزایا و کاربردهای مخصوص به خود است. شناخت این‌ها شاید برای استفاده عادی خیلی مهم نباشد؛ اما وقتی کاربری شما خاص مانند دیدن فیلم یا بازی از طریق دستگاه است، آن وقت است که اهمیت پیدا می‌کند.

در این مقاله قصد داریم تا در خصوص تکنولوژی‌های مختلف صفحه نمایش تلویزیون برای شما بنویسیم.

تکنولوژی‌های مختلف صفحه نمایش تلویزیون


Direct View

این نوع تلویزیون‌ها این روزها دیگر اصلاً استفاده نمی‌شوند. کلاسیک‌ترین نوع بوده که فقط امکان دید از جلو را برای کاربران داشتند. تولید تلویزیون با دید مستقیم خیلی سال است ک متوقف شده است. این روزها اگر هم کسی از این مدل دارد، فقط به عنوان وسیله دکوری از آن استفاده می‌کند. فناوری این مدل نسبت به نمونه‌های جدید خیلی ساده بوده و فقط از یک لوله اشعه کاتدی استفاده می‌کند. البته ویژگی با دید مستقیم هنوز در بعضی صفحه نمایش به ویژه برای گیمرها استفاده می‌شود؛ اما فناوری آن‌ها با این مدل کلاسیک تفاوت بسیار زیادی دارد.
 

 

تلویزیون پلاسما

این نوع تلویزیون‌ها برای بچه‌های دهه 50 و 60 خیلی آشناست. اولین صفحه نمایش مسطح که معرفی شد، پلاسما بود. صفحه‌های پلاسما به صورت شبکه‌های سلولی با پیکسل طراحی شده‌اند که شامل پلاسما است؛ در حقیقت یک گاز یونیزه شده که به میدان الکتریکی پاسخ می‌دهد. لایه‌های پلاسما با الکترودها از هر دو طرف و یک پنل شیشه‌ای از جلو و عقب پوشانده می‌شود. تلویزیون پلاسما ازصفحه‌های فسفری یکسان مشابه تلویزیون‌های کاتدی یا همان نمونه بالا استفاده می‌کند که باعث عمیق‌تر شدن رنگ‌ها خواهد شد. البته باید گفت که تکنولوژی‌های صفحه پلاسما دارای پاسخ قاب سریع‌تر روی اشعه پرتو کاتدی است و با نرخ رفرش 600 هرتز است. تلویزیون‌های پلاسما به راحتی مقیاس‌پذیر و قابل ارتقا هستند؛ اولین سیستم‌های صفحه‌های بزرگ همه دارای صفحات پلاسما بودند.

این نوع صفحات در حالی نسبت به حالت کاتدی بهبودهای زیادی پیدا کرده بودند؛ اما حجیم بوده و مشکلاتی را در نمایش تصاویر داشتند. تلویزیون‌های پلاسما جدید با طراحی‌های کامپکت به روز شده تا اواسط دهه 80 در بازار عرضه می‌شدند. البته باید گفت که از سال 2015 دیگر تولید این مدل‌ها متوقف شد.

تلویزیون‌های پرداشگر نور دیجیتال یا DLP

تلویزیون‌های DLP توسط Texas Instruments در دهه 1980 با استفاده از رویکردهای تکنولوژی جدید آن موقع اختراع شد. DLP ها از چیپ های نیمه رسانا با بیش از یک میلیون آینه استفاده می‌کنند که سیگنال‌های دیجیتال را کج کرده و به درجات مختلف پردازش می‌کنند و نور را مسیرهای متفاوت برای ایجاد تصویر منعکس می‌کنند. این نوع تلویزیون نسبت به نوع پلاسما تجربه مشاهده بهتری را به کاربران می‌دهد. همچنین طول عمر طولانی‌تر، وزن سبک و سازگاری بهتری براین نمایش سه بعدی دارند. هرچند که تکنولوژی جدیدتر نسبت به نوع DLP کارآمدتر هستند. البته این تلویزیون‌ها هم دیگر کمتر مورد استفاده قرار می‌گیرند.

از اینجا به بعد دیگر بیشتر از همه باید به مطالعه مقاله دقت کنید.

تلویزیون‌های LCD

تلویزیون‌های LCD در حال حاضر یکی از رایج‌ترین نوع‌ها در استفاده است. البته هرچند که کم کم در حال دادن جای خود به نوع LED هستند. البته با اینکه مردم بین این دو تفاوت قائل هستند؛ اما گاهی این دو جای یکدیگر استفاده می‌شود. این فناوری برای اولین بار در سال 1960 معرفی شد و از ماده خاصی به نام بلورهای مایع استفاده می‌کرد. در این حالت مولکول‌ها شناور هستند؛ اما ساختار کریستالی خاصی را حفظ می‌کنند، به طوری که همه آن‌ها در یک جهت هستند. در نوع LCD، هر پیکسل نمایشگر شامل چندین مولکول‌های کریستالی مایع جهت‌دار است که بین دو الکترود و دو فیلتر قطبش قرار گرفته‌اند. هنگامی که صفحه ساکن یا خنثی است، هیچگونه نوری از طریق آن عبور نخواهد کرد؛ اما هنگامی که میدان الکتریکی به وجود می‌آید، کریستال‌های مایع به یک درجه وابسته به ولتاژ چرخش می‌کنند که باعث عبور مقدار نور متناظر در آن پیکسل می‌شود؛ بنابراین با اعمال ولتاژهای مختلف به پیکسل‌های متفاوت در صفحه، تصویری مشاهده خواهد شد. بیشتر تلویزیون‌های LCD امروزی دارای نور پس‌زمینه LED هستند که به آن‌ها تلویزیون LED گفته می‌شود.

 

LCD ها تقریباً از اواخر دهه 2000 میلادی گسترش پیدا کردند. البته فقط در تلویزیون نبود. دستگاه‌های دیگر از جمله لپ تاپ، ساعت، موبایل و غیره هم از تکنولوژی ال سی دی استفاده می‌کردند. به دلیل تطابق پذیری بالا با هر اندازه، صفحه‌های LCD بیشتر مورد استفاده قرار می‌گرفتند. مهم‌ترین ویژگی صفحات ال سی دی شامل تخت بودن، وزن سبک، رزولوشن 1920×1080 پیکسل و با نرخ رفرش 60 تا 240 هرتز است. همچنین نمونه‌های پیشرفته و جدید آن‌ها دارای قابلیت مقاوم در برابر انواع حرارت و آب را نیز دارد. علاوه بر این از نظر قیمتی هم نسبت به مدل‌های جدید مقرون‌به‌صرفه تر هستند؛ اما مهم‌ترین ایراد تلویزیون‌های LCD زمان پاسخ نامناسب بوده که گاهی باعث ایجاد تصاویر غیرواضح می‌شود. هرچند که به دلیل آمدن نوع LED در حال از دست دادن بازار خود هستند.

تلویزیون LED

تلویزیون‌های LED در حال حاضر محبوب‌ترین نوع بین مشتریان است. این تلویزیون از لامپ‌های LED بسیار کوچک پشت صفحه استفاده می‌کند تا صفحه را روشن کند؛ به اصطلاح تلویزیون‌هایی با نور پس‌زمینه هستند. البته باید گفت که تلویزیون LED نوعی LCD بوده؛ اما تکنولوژی بالا و کیفیت به مراتب بهتری دارند. البته باید گفت که این نوع نسبت به LCD دارای بلندگوی ضعیف‌تری بوده و برای همین است که از ساندبارها استفاده می‌شود.

تلویزیون OLED

صفحه نمایش OLED شامل یک ترکیب آلی است که نور را در پاسخ به الکتریسیته بازتاب می‌کند. این ترکیب‌های آلی که می‌تواند مولکول یا پلیمرهای کوچک باشد که بین دو الکترود قرار می‌گیرد و حداقل یکی از آن‌ها برای مشاهده وضوح ترکیب فلوئورسنت شفاف است. برخلاف LCD ها هیچ‌گونه نور پس‌زمینه و بازتابی لازم نیست. در حقیقت پیکسل‌های هوشمند داشته که خود نور را ساطع می‌کند. از این رو رنگ سیاه را عمیق‌تر نشان می‌دهند و کنتراست بهتری دارند. همچنین از آنجا که به لایه‌های فیلتر نیازی ندارند، نسبت به LCD ها سبک‌تر و نازک‌تر هستند؛ اندازه عرض یک گوشی هوشمند که وقتی در اتاق قرار دهید، انگار دستگاه تلویزیونی وجود ندارد.

 

اولین تلویزیون‌های OLED سال 2012 وارد بازار شدند. علاوه بر داشتن کیفیت رنگ بالا، زمان پاسخ خیلی سریع‌تری نسبت به LCD دارند. در حقیقت می‌تواند تصاویر را 1000 برابر سریع‌تر انتقال می‌دهند و به نرخ رفرش 100 هزار هرتزی برسند؛ هرچند هنوز به این مقدار نرسیده‌اند. از آنجا که تلویزیون‌های OLED به هیچ‌گونه نور پس‌زمینه‌ای نیاز ندارند، 40% مصرف انرژی کمتری دارند. همچنین به دلیل داشتن انعطاف بالای فنی می‌تواند روی سطح پلاستیک‌ها مورد استفاده قرار بگیرد. بعضی گوشی‌های جدید از فناوری این پنل استفاده می‌کنند. یکی از مهم‌ترین مزیت‌های تلویزیون‌های OLED داشتن زاویه دید مناسب است. به این صورت که شما در هرکجا بنشینید، تصویر واضحی را مشاهده خواهید کرد.

البته با همه مزایایی که این مدل برای هر کسی دارد، باید گفت که خالی از عیب نیست. عمرمحدود در برابر مواد فلوئورسنت ساطع کننده نور دارد. مطالعاتی که روی این تلویزیون انجام شد، نشان داد که بعد از 1000 ساعت استفاده متوسط 10% درخشندگی رنگ‌ها کاهش پیدا می‌کند. مشکل دیگر مربوط به ثبت تصاویر بوده که باعث اشکالی به نام سوختن تصویر می‌شوند همین مسئله روی کاهش عمر دستگاه تأثیرگذار خواهد بود. همچنین قیمت بسیار بالاتری هم دارند.

تلویزیون QLED

صفحه نمایش دیودی ساطع کننده نور کوانتومی یا QLED فقط چند سال است که به بازار وارد شده‌اند. نانو ذرات بسیار ریز که نقاط کوانتومی نامیده می‌شوند، در صفحات LCD اصلاح شده و از این رو باعث بهتر شدن کیفیت تصویر، روشنایی بیشتر و طیف رنگی بالا شده‌اند. این مسئله همچنین باعث شده تا صفحات QLED بزرگ‌تر بوده، دوام بالا داشته و اینکه دیگر نقاط سوخته‌ای نداشته باشند. نکته جالب اینکه نسبت به OLED ها مقرون‌به‌صرفه تر هستند. از نظر تکنولوژی باید گفت که صفحات QLED همان صفحات LED هستند؛ اما دارای لایه نقاط کوانتومی هستند که مزیت‌های بالا را به همراه می‌آورد.

 

هرچه که تکنولوژی صفحات بهینه‌تر و به روزتر می‌شود، کیفیت تصویرها بهتر می‌شود. به طوری که تجربه کاربری را افزایش دهد. از این به بعد اگر در هنگام خرید با انواع صفحات مختلف روبرو شدید، خیلی راحت با مراجعه به این مقاله شناختی پیدا خواهید کرد.

مطالب مرتبط:

با زیر 10 میلیون تومان در شهریور 99 کدام تلویزیون را بخریم؟
ویژگی‌های ساندبار خوب
چه اندازه صفحه تلویزیون خریداری کنیم؟
پرفروش ترین تلویزیون های سال 99
چگونه اندازه صفحه تلویزیون را پیدا کنیم؟
چگونه تلویزیون اصلی را از تقلبی تشخیص دهیم؟






 

پیام ها و نظرات